Wieczór był tak zwyczajny, że wydawał się wręcz kruchy, jak szkło, które może się roztrzaskać, jeśli będę się w nie zbyt długo wpatrywać. Płukałam resztki naczyń w małej kuchni naszego ceglanego domu w Saint Albans. Mój syn, Oliver, grał w gry planszowe z dziećmi sąsiadów, a mój mąż, Gregory, poszedł po zakupy. W domu panowała cisza, zakłócana jedynie cichym szumem kranu i tykaniem starego zegara nad drzwiami spiżarni.
To właśnie w tej ciszy to poczułem. Ktoś stał za mną. Odwróciłem się szybko, woda kapała mi z rąk. Mój teść, Leonard, był tam. Jego twarz była blada, a oczy niespokojne jak u ściganego zwierzęcia.
