— Otworzysz jeszcze raz tę swoją gębę na mnie, to nie będę patrzeć na to, że jesteś moją teściową! Wyrwę ci wszystkie włosy po jednym!

— A twój barszcz znowu pusty, jak głowa twojej córki Lenki. Woda z buraków, a nie barszcz.

Weronika nie drgnęła. Nadal rytmicznie siekała zieleninę na drewnianej desce, i tylko do, jak mocno ściskała trzon noża, zdradziło jej nastrój. Knykcie jej zbielały, a ostrze wpadło w deskę z tępych, uderzeniowe uderzeniem.