Dzieci Harlowów odnaleziono w 1992 roku: to, co wydarzyło się później, zszokowało cały kraj.
Szeryf Thomas Brennan już wcześniej stanął w obliczu śmierci, ale nigdy nie widział czegoś takiego – zmarł w posiadłości Harlow 14 lipca 1892 roku. Telegram zastępcy Morrisa był krótki, niemal niezrozumiały: „Chodźcie szybko. Dzieci, musicie zobaczyć same”. Brennan ruszył przez lasy Pensylwanii, serce waliło mu w piersi, a zimowy chłód wnikał w płaszcz, wiedząc, że to, co odkrył, radykalnie zmieni bieg jego życia. Wciąż nie wiedział, jak bardzo się mylił.
Posiadłość Harlowów znajdowała się w sercu Milbrook. Ten rozległy rolniczy krajobraz zawsze był upiornie cichy, nawet latem, gdy Pola tętniły życiem i działkami. Teraz, w środku zimy, wydawał się dagerotypem pustki. Dwupiętrowy dom w stylu kolonialnym sterczał ze śniegu niczym szary ząb. Morrisa spuściła wzrok, posyłając głowę w dół schodów, a potem w dół, a gdy Brennan wsiadł na konia, Morris po prostu delikatnie gestem skierował się w stronę stodoły. To powinien być pierwszy dzwonek alarmowy.
Drzwi stodoły były szeroko otwarte, a w środku, w idealnym szeregu, stało siedmioro dzieci w wieku od czterech do szesnastu lat. Były brudne. Ubrane w ubrania, które kiedyś były koszulami nocnymi, teraz zredukowane do szmat pokrytych materiałami, których Brennan nie chciała zidentyfikować. Ich włosy były splątane w splątane loki, a stopy bose, pomimo mroźnej temperatury. Ale Brennan nie była zaskoczona ich stanem. To ich spojrzenie zaparło jej dech w piersiach. Wszystkie czternaście par oczu wpatrywało się w nią z tym samym wyrazem: nie strachem, nie ulgą, nie ciekawością, ale czymś zupełnie innym. Czymś, co sprawiło, że włosy stanęły jej dęba na karku. Nie patrzyli na nią tak, jak dzieci patrzą na ratownika. Patrzyli na nią tak, jak naukowcy badają okaz.
