Molly powoli wstała. „Chyba doszło do nieporozumienia” – powiedziała cicho.
Potem nie interweniował.
„Chciałem ci powiedzieć” – powiedział łamiącym się głosem. „Obiecuję, że bym to zrobił”.
Czy przemyciłeś naszą córkę na terapię?
Skinął głową. „Tak. I wiem. Ale to nie tak, jak myślisz”.
Przysięgam.
„Skłamałeś” – powiedziałem. „Mówiłeś, że zabierasz go do muzeum”.
„Wiem” – powiedział. „Po prostu nie wiedziałem, jak inaczej to wytłumaczyć, żeby nie pogorszyć sytuacji”.
Naprawdę myślałeś, że najlepszym rozwiązaniem będzie okłamanie mnie, ukrycie pewnych rzeczy i wysłanie naszej córki na terapię?
“Gorzej?!”
„Miała koszmary” – powiedział. „Odkąd zacząłeś pracować w weekendy”.
To mnie zaskoczyło.
Obudziła się z płaczem. Nie rozumiała, dlaczego soboty są inne. Powiedziała, że myślała, że nie chcesz już z nią przebywać.
Zakryłem usta.
To mnie zaskoczyło.
„Nie chciałam, żeby w to uwierzył” – kontynuowała. „Nie chciałam, żeby dorastał z myślą, że jesteś winny tego, co musiałeś dla nas zrobić. Więc starałam się wypełnić pustkę. Wymyślałam historie, starałam się, żeby soboty były wyjątkowe, ale… to nie wystarczyło”.
Molly dodała: „Pani córka wykazywała oznaki niepokoju. I nie tylko dlatego, że za panią tęsknił, ale też z powodu dezorientacji. Myślał, że zrobił coś złego”.
Więc spróbowałem zapełnić tę pustkę.
