Lot, o którym chciałem zapomnieć
Zdarzyło się to podczas mojej ostatniej podróży służbowej – jednego z tych niekończących się lotów, w których czas traci znaczenie, a zmęczenie jest jak druga skóra. Podróżowałem przez dwanaście godzin bez przerwy, zasilany kawą rozpuszczalną i silną wolą, a jedyne, czego pragnąłem, to spokój – sześć godzin ciszy między chmurami.
Kiedy w końcu wsiadłem, świat za oknem samolotu pogrążył się już w mroku. Znalazłem swoje miejsce, zapiąłem pasy, zamknąłem oczy i odetchnąłem. Po raz pierwszy od kilku dni pomyślałem: Może w końcu odpocznę.
