Na weselu, na którym byliśmy, mój mąż spędził cały wieczór wpatrzony w swoją koleżankę z pracy, tańcząc i śmiejąc się, ledwo mnie zauważając. Kiedy ktoś zapytał, czy jest żonaty, odpowiedział nonszalancko: „Nie do końca. To się nie liczy, jeśli nie jest interesująca”. Śmiech wypełnił pokój. Stałam tam, zamrożona. Następnego ranka obudził się sam, a ja uświadomiłam sobie swoją wartość…
Obudził się sam. Strona łóżka, po której powinnam być, była zimna, a prześcieradło szczelnie otulone, jakbym nigdy nie istniała. Mrugał w porannej ciszy, rozglądając się po pokoju jak człowiek, który właśnie zorientował się, że nie ma założonej maski tlenowej, a ja uśmiechnęłam się delikatnie z kuchni, gdzie spakowałam już resztę moich rzeczy.
