W domu panowała ciężka atmosfera, gęstsza niż jakakolwiek kłótnia. Minęły trzy dni od upadku. Trzy dni od pobytu w szpitalu. Trzy dni od czasu, gdy pięcioletni Leo wrócił do domu z jaskrawoniebieskim gipsem na ręce – bolesnym przypomnieniem złamania w ich życiu.
Eleanor, teściowa Sarah, jako pierwsza wymyśliła tę historię. Jej głos niósł w sobie spokojną pewność siebie i autorytet.
„Och, wiesz, jacy są mali chłopcy! Był taki podekscytowany, zbiegając po schodach w skarpetkach. Drewniane podłogi są takie śliskie”.
Powtarzała to tak często, że zaczęło brzmieć jak prawda.
