Minęło piętnaście lat, a ja ani razu nie spałam z mężem – aż do momentu, gdy natknęłam się na rozmowę między nim a jego najbliższym przyjacielem.
Dostawca butli z gazem, pokojówka, dostawca w naszym osiedlu w Gurgaon (na obrzeżach Nowego Delhi) wciąż wierzą, że jesteśmy z mężem idealną parą biurową: wychodzimy razem rano, wracamy o zmierzchu, wyrzucamy śmieci w odpowiednim dniu, starannie układamy buty przy wejściu, podlewamy rośliny na balkonie w niedziele, zamawiamy pikantny makaron masala. Żadne z nich nie zdaje sobie sprawy z jedynej prawdy w tym mieszkaniu na dziewiątym piętrze: przez piętnaście lat nasze dwie poduszki ani razu się nie dotknęły.
W naszej sypialni nie ma zamka. Drzwi otwierają się jak w kuchni, jak te na balkon. Mimo to materac przecina niewidoczna rzeka. Jego lampa góruje wysoko, z ostrym, białym blaskiem. Moja jest miękka, żółta, przykryta cienkim, płóciennym abażurem. W burzliwe monsunowe noce zwijam się po lewej stronie, słuchając, jak deszcz wali w blaszany dach. Odwraca się w prawo, plecami do ściany, oddychając lekko, gdy woda spływa strumieniem.
