Drzwi do pokoju lekarskiego otworzyły się z hukiem, który niemal wyrwał je z zawiasów. Zoe, technik opieki nad pacjentami, stała w drzwiach, z twarzą zarumienioną mieszanką gniewu i oburzenia. W jej oczach płonęła zacięta, niezłomna determinacja. Wyglądała, jakby właśnie sfrunęła z pola bitwy, powietrze wokół niej trzeszczało od napięcia. Personel medyczny, spokojnie rozmawiający przy kawie w odległym kącie przestronnego pokoju z widokiem na panoramę Manhattanu, wzdrygnął się na nagłą intruzję. Niektórzy lekarze początkowo nawet jej nie rozpoznali; inni, widząc tylko jej granatowy fartuch, już przygotowywali ostrą reprymendę dla technika, który ośmielił się wtargnąć do ich prywatnego sanktuarium. Ale żaden z nich nie wypowiedział ani słowa.Zoe ich wyprzedziła.
Dlaczego mnie tak traktujesz? Dlaczego myślisz, że jestem tylko pomocnikiem, kimś, kto niczego nie rozumie? – wykrzyknęła, wpatrując się w ordynatora oddziału, dr. Wallace’a, najbardziej szanowanego i jednocześnie najbardziej aroganckiego chirurga w Mount Zion Medical Center. Jej dłonie drżały z oburzenia, usta zacisnęły się w cienką linię, jakby powstrzymywała potok słów, który usiłował się wydostać.
