Kiedy synowie bliźniacy Rachel wracają do domu z programu studiów i mówią, że nigdy więcej nie chcą jej widzieć, wszystko, co poświęciła, zostaje skrytykowane. Ale prawda o nagłym powrocie ich ojca zmusza Rachel do podjęcia decyzji: chronić swoją przeszłość czy walczyć o przyszłość rodziny.
Kiedy zaszłam w ciążę w wieku 17 lat, pierwszą rzeczą, jaką poczułam, nie był strach. To był wstyd.
Nie chodziło o dzieci – kochałam je już na długo przed tym, zanim poznałam ich imiona – ale o to, że już wcześniej uczyłam się, jak się zmniejszać.
Uczyłam się, jak zajmować mniej miejsca na korytarzach i w klasach, i jak schować brzuch za tacami w stołówce. Uczyłam się uśmiechać, gdy moje ciało się zmieniało, a dziewczyny wokół mnie kupowały sukienki na studniówkę i całowały chłopaków z czystą cerą i bez planów.
Podczas gdy pisali o balu maturalnym, ja uczyłem się, jak utrzymać słonych krakersów w żołądku podczas trzeciej lekcji. Podczas gdy martwili się o podania na studia, ja patrzyłem, jak puchną mi kostki i zastanawiałem się, czy mimo to zdam.
Mój świat nie był pełen światełek choinkowych i formalnych tańców; wszystko składało się z lateksowych rękawiczek, formularzy WIC i USG wykonywanych w słabo oświetlonych gabinetach lekarskich z przyciszonym dźwiękiem.
Evan powiedział, że mnie kocha.
