Michał stał z kieliszkiem uniesionym w połowie drogi do ust, jakby czas zatrzymał się dokładnie w tym momencie. Klara ściskała dłoń, próbując zsunąć pierścionek, ale teraz, pod spojrzeniem matki, palce drżały jej jeszcze bardziej. Złoto rozsypane po parkiecie błyszczało szyderczo, a jego dźwięk wciąż zdawał się wisieć w powietrzu. Elżbieta nie rzuciła się, by zbierać biżuterię. Nie pochyliła się. Nie policzyła niczego. Zrobiła tylko dwa kroki do przodu i zatrzymała się przy stole, tak blisko, że Michał poczuł chłodny zapach zimy, który przyniosła ze sobą z zewnątrz. — Pijecie z butelki Roberta — powiedziała cicho. Nie było w tym oskarżenia, tylko suchy fakt. Michał otarł usta grzbietem dłoni, próbując odzyskać pewność siebie. — Mamo… my… tylko rozmawialiśmy. To nie tak, jak myślisz. — Rozmawiałeś o mnie jak o „martwym kapitale” — ciągnęła Elżbieta. — O moim mieszkaniu jak o „balastie”. O moim życiu jak o czymś, co można przenieść na wieś, żeby wam nie przeszkadzało. A o moim pierścionku jak o czymś, co się tnie. Klara spróbowała się uśmiechnąć. Był to mały, krzywy uśmiech, taki, którym zwykle rozbrajała ludzi. — Mamo, nie gniewaj się… ja tylko żartowałam. Proszę, oddam go.

Wyciągnęła rękę, ale Elżbieta nawet nie spojrzała na pierścionek. Jej wzrok zatrzymał się na palcu Klary, zbielałym od nacisku złota i wstydu.

— Nie. Nie oddajesz mi go. Odkładasz go.

Klara zamrugała szybko.

— Jak to?

— Odkładasz. Teraz.

Michał odstawił kieliszek na stół z przesadnie stanowczym ruchem.

— Daj spokój, mamo. Nie rób scen. My myślimy o twoim dobru. O twoim zdrowiu. Potrzebujesz świeżego powietrza, nie tego miejskiego zgiełku.

Elżbieta zaśmiała się krótko, bez cienia radości.

— Moje dobro? Moje zdrowie? Wiesz, co jest dla mnie dobre? Wejść do własnego domu i nie zastać dzieci z rękami w moich szkatułkach, z otwartą moją butelką i planami układanymi ponad moją głową. To jest dla mnie dobre.

Zdjęła rękawiczki powoli, jakby nawet ten gest musiał być pod kontrolą. Wskazała na podłogę.

— Zbierajcie.

— Co mamy zbierać? — zapytał Michał, urażony.

— Wszystko. Złoto. Pudełka. Korek. I wasze pomysły. Zbieracie to i wychodzicie.

Klara uklękła, zbierając biżuterię, ale jeszcze próbowała się bronić.

— Mamo, ja chciałam pomóc. Jeśli już nie ogarniasz tego mieszkania…

— Radzę sobie doskonale — przerwała Elżbieta. — Od pięciu lat radzę sobie bez Roberta. I jak widać, bez was.

Słowa opadły ciężko. Michał otworzył usta, ale nic nie powiedział. Klara za to zaczerwieniła się i syknęła:

KONTYNUUJ CZYTANIE NA NASTĘPNEJ STRONIE 🥰💕

Następny→