Mój pies znalazł kurtkę, w której mój mąż zniknął lata temu — poszedłem za nim i byłem zszokowany tym, co odkryłem

Telefon zadzwonił, gdy nakrywałam do stołu do kolacji.

Był wtorek pod koniec grudnia, zaledwie kilka dni przed Bożym Narodzeniem. W domu pachniało pieczonym kurczakiem i waniliowymi świecami. W kącie leżało otwarte pudełko z papierem do pakowania, a dzieci kłóciły się w salonie o to, który prezent jest ich.

Odpowiedziałem, nie patrząc na ekran. „Hej.”

„Już idę” – powiedział Ethan zmęczonym, ale ciepłym głosem – tym samym kojącym tonem, który zawsze miał po długim dniu. „Muszę tylko najpierw wstąpić do sklepu. Dzieciaki nie pozwolą mi zapomnieć o tym prezencie”.

Uśmiechnęłam się, przyciskając telefon do ucha. „Przeżyją, jeśli nie pojawi się do jutra”.

Zachichotał cicho i znajomo. „Może. Ale obiecałem im”.

„Obiad gotowy” – przypomniałem mu.

„Wiem” – powiedział łagodnie. „Prawie czuję ten zapach. Zrobiłaś tego kurczaka, którego lubię?”

„Ten, z którego zawsze podkradasz dodatkowe kawałki.”

Zapadła przyjemna cisza – taka, jaka zdarza się tylko między dwojgiem ludzi, którzy doskonale się znają.

„Brzmisz, jakbyś był zmęczony” – powiedziałem. „Wszystko w porządku?”

„Nic mi nie jest” – odpowiedział. „Wrócę do domu, zanim dzieciaki skończą się kłócić”.

Zawahałem się. „Dobrze. Nie zwlekaj za długo”.

„Nie zrobię tego. Powiedz im, że już idę.”

KONTYNUUJ CZYTANIE NA NASTĘPNEJ STRONIE 🥰💕