Trzy tygodnie po obiedzie dzieci się pojawiły. Nikt ich nie widział. Harlowowie nie wspomnieli o przybyciu przyjaciół, adopcji sierot ani żadnym innym racjonalnym wytłumaczeniu nagłego pojawienia się siedmiorga dzieci na ich posesji. W niedzielny poranek Margaret zabrała całą siódemkę do kościoła, ubraną w IDENTYCZNE szare sukienki i garnitury, i siedzieli nieruchomo w ławkach. Margaret zachowywała się teatralnie, jakby za sprawą magii. Edgar skinął głową, gdy pastor Mitchell wygłosił kazanie o grzechu pychy.
Po mszy, gdy wierni zebrali się na zewnątrz, aby się poznać, jak zawsze Margaret przedstawiła dzieci przed sobą i Edgarem, zanim jeszcze się poznali, zanim ich nagłe pojawienie się nie wymagało wyjaśnień. Kiedy pani Agnes Caldwell, żona burmistrza i najgłośniejsza oszczerczyni w mieście, zapytała, gdzie dzieci były przez ostatnie sześć miesięcy, Margaret odpowiedziała po prostu: „Przygotowują się. Dzieci muszą być gotowe, zanim zostaną odpowiednio wprowadzone do społeczeństwa. Czyż nie?” Mówiąc to z absolutnym przekonaniem i tym niewzruszonym uśmiechem, trudno jej było zadawać dalsze pytania.
