Wielebny Mitchell, który jest w ciszy, może rozmawiać z głosem. „Jakie wykształcenie, córko? Czego się nauczyłaś?” Ruth uśmiechnęła się, wyrażony przez pierwsze szczere uczucie, jakie Brennan dostrzegł u którejkolwiek z nich, choć sam uśmiech był dość dziwny, za szeroki, za szeroki, odsłaniający za dużo zębów. „Jak być człowiekiem” – powiedziała po prostu. „Jeszcze nie jesteśmy zbyt dobrzy. Popełniamy błędy. Mama widziała nasze błędy. Więc musiała przestać nas uczyć. Tata też to widział. Oboje widzieli, że nie do końca mieliśmy rację, że nie do końca mieliśmy rację, i to ich przeraziło. Strach czyni ludzi nieprzewidywalnymi; czyni ich niebezpiecznymi dla naszej pracy. Musieliśmy więc pomóc im zachować spokój. Rzeczy, które są lepszymi nauczycielami niż rzeczy, które się poruszają.
Dzieci Harlowów odnaleziono w 1992 roku: to, co wydarzyło się później, zszokowało cały kraj.
