Jej zdaniem opiekunowie i krewni nie powinni konfrontować się z pacjentami, omawiając ich spotkania z duchami zmarłych lub zwierząt. Powinni raczej cierpliwie słuchać i odpowiadać z empatią, pomimo dziwności sytuacji. W ten sposób zapewnią pacjentom poczucie bezpieczeństwa, zamiast wywoływać u nich dezorientację, zdenerwowanie czy dyskomfort.
„Możesz czuć frustrację, bo nie możesz być pewien, czy mają halucynacje, przeżywają doświadczenie duchowe, czy po prostu są zdezorientowani. Ta niepewność może być niepokojąca, ale jest częścią procesu” – pisze Morrow.
W ostatniej części filmu pielęgniarka Julie omawia wskaźniki stosowane przez pielęgniarki pracujące w opiece paliatywnej do określania stadium umierania. Według niej, ważnymi aspektami, które należy brać pod uwagę, są nawyki związane z jedzeniem, piciem i spaniem. Wspomina wręcz, że przed śmiercią, zazwyczaj na kilka tygodni przed śmiercią, człowiek śpi znacznie więcej niż jest na jawie
