Clara długo stała nieruchomo. Słowa brata odbijały się echem w jej głowie, jakby wypowiedział je ktoś obcy. Pierwszy — do rodziców. Krótki, prosty: „Kocham was, ale nie mogę już być waszym oparciem. Zrozumiałam, że miłość, która wymaga poświęceń bez wdzięczności, nie jest miłością, tylko łańcuchem. Uwalniam się.” Drugi — do brata: „Marc, życzę ci powodzenia. Ale musisz nauczyć się wstawać sam. Nie jestem już twoim bankiem ani tarczą. Może stracę rodzinę, ale odzyskam siebie.”