Pod koniec XIX wieku Galicja nie była w stanie utrzymać własnych mieszkańców. Masowa emigracja zarobkowa stała się odpowiedzią na biedę, przeludnienie i brak perspektyw.
Emigracja zarobkowa była jednym z najważniejszych doświadczeń codziennego życia Galicjan, ponieważ prowincja ta nie była w stanie wykarmić własnej ludności. Między 1870 a 1910 rokiem liczba mieszkańców Galicji wzrosła z 5,49 miliona do 8,03 miliona, a gęstość zaludnienia zwiększyła się z 70 do 102 osób na kilometr kwadratowy. Przy bardzo wysokim współczynniku urodzeń, sięgającym 44 na 1000 mieszkańców rocznie, populacja zbliżała się do 9 milionów, podczas gdy wydajność rolnictwa pozostawała niemal niezmienna.
