Słoń w pokoju, którego oboje udawaliśmy, że nie widzimy. On nie wspominał o długu. Ja nie pytałam – bo bałam się, że jeśli zapytam zbyt ostro, przestanie przychodzić.
W maju zobaczyłam przypadkiem na jego telefonie powiadomienie. Leżał ekranem do góry na kuchennym stole, kiedy Darek poszedł do łazienki. Nie chciałam zaglądać – ale tekst wyświetlił się sam: „Twoje saldo na koncie gry wynosi 0 zł. Doładuj, aby kontynuować.”
Konto gry.
Kiedy wrócił z łazienki, musiał zobaczyć coś na mojej twarzy, bo od razu spojrzał na telefon. Przez sekundę patrzeliśmy na siebie w ciszy. Potem zabrał telefon do kieszeni i powiedział:
– To nic takiego, mamo.
– Darek, czy ty grasz?
– Każdy gra. To tylko apka.
– Za moje trzy tysiące?
Nie odpowiedział. Zamiast tego włożył buty i wyszedł. Drzwi zamknął cicho – co było gorsze niż gdyby nimi trzasnął.
Następne dwa tygodnie Darek nie odbierał moich telefonów. Pisałam SMS-y, które zostawał bez odpowiedzi. Paulina powtarzała mi swoje – „odetnij go, mamo, on musi sam dotknąć dna” – ale jak mam odciąć własne dziecko? Człowieka, którego karmiłam piersią, którego uczyłam wiązać buty, który płakał w moich ramionach, kiedy ojciec odszedł?
Pojechałam do niego. Kawalerka wyglądała inaczej, niż pamiętałam – brudne naczynia, zasłonięte rolety, na stole laptop otwarty na jakiejś stronie z kolorowymi banerami. Darek siedział na kanapie w dresie, nieogolony, z podkrążonymi oczami.
– Ile przegrałeś? – zapytałam z progu.
