Siedziałam tak chyba z dwadzieścia minut. Myślałam o tacie, o mamie, o Joli z tamtego pokoju na osiedlu, tej małej Joli, która obiecywała mi wspólny dom. Myślałam o tym, że osiem lat milczenia bolało, ale przynajmniej było czyste. Cisza jest uczciwa. Mówi: nie chcę cię znać. Ale to zdanie – to zdanie było brudne. Wzięła człowieka, którego obydwie kochałyśmy, i zrobiła z niego broń.
Siostra nie odzywała się do mnie osiem lat. W sobotę zadzwoniła jak gdyby nigdy nic i poprosiła o pieniądze na operację
