Nazwali mnie „potworem” na moim własnym ślubie… a potem mój „ślepy” narzeczony szepnął w ciemności: „Spójrz na mnie. Nie jestem ślepy”. To, co powiedział potem, po prostu mnie rozdarło.

Nie wiedziałam, czy powinnam się śmiać, czy płakać, więc zrobiłam obie rzeczy naraz. Mateo objął mnie ramieniem i przyciągnął do siebie, a ja poczułam ciepło, którego brakowało mi całe życie.

— Chciałem, żebyś uwierzyła w siebie — powiedział, głaszcząc mnie po plecach. — Nie w to, co mówią inni. Nie w fałsz, który ci wmawiali od dziecka.