I proszę – opłaciło się. Marcin skończył prawo, dziś ma kancelarię w Warszawie. Agnieszka prowadzi własną firmę w Poznaniu, coś z marketingiem, nigdy do końca nie zrozumiałam co dokładnie, ale ludzie jej za to płacą i dobrze. Jestem z nich dumna. Naprawdę jestem. Tylko że ta duma ostatnio smakuje trochę jak herbata bez cukru – niby to samo, ale czegoś brakuje.
Tadeusz odszedł osiem lat temu. Serce. Szybko, bez pożegnania – w nocy położył się spać i już się nie obudził. Przez pierwszy rok dzieci dzwoniły codziennie. Przez drugi – co tydzień. Teraz Marcin dzwoni w niedzielę po obiedzie, jeśli nie zapomni.
