Ale to nie Monika była problemem. Problem leżał w papierach.
Sąd przy rozwodzie orzekł jasno: Jerzy zatrzymuje mieszkanie, ale musi mi spłacić połowę jego wartości. Sto czterdzieści tysięcy złotych. Mógł w ratach – sędzia dał mu dwa lata. Słyszałam to wyraźnie, siedząc na sali rozpraw w granatowej bluzce, którą założyłam, żeby wyglądać poważnie. Jerzy skinął głową. Jego prawnik skinął głową. Wszyscy się zgadzali.
A potem przestali.
Pierwszy miesiąc – cisza. Napisałam SMS-a: “Jerzy, kiedy możemy ustalić harmonogram spłat?” Odpisał po dwóch dniach: “Muszę to przemyśleć.” Drugi miesiąc – znowu cisza. Zadzwoniłam. Odebrała Monika. “Jerzy nie może teraz rozmawiać” – powiedziała tonem, jakby informowała o godzinach pracy przychodni. Trzeci miesiąc – w końcu spotkanie w kawiarni przy rynku. Jerzy przyszedł w nowej kurtce, pachniał innymi perfumami niż te, które znałam.
– Wiesława, ja nie mam z czego płacić – powiedział, mieszając kawę. – Sam wiesz, jaka jest moja emerytura.
– Wiem. I wiem, jaka jest moja – odpowiedziałam. – I wiem, że ja z mojej płacę za wynajem mieszkania, w którym żyję, bo ty siedzisz w naszym.
– Ono teraz jest moje. Tak orzekł sąd.
←PoprzedniNastępny→
