W wieku dwudziestu czterech lat straciłam coś więcej niż tylko pracę – straciłam stabilność, godność i złudzenie, że mogę wszystko naprawić sama.
W ciągu miesiąca spałem już w samochodzie z dwójką małych dzieci na tylnym siedzeniu, opowiadając im, że „jedziemy na kemping” i próbując wymyślić, jak uchronić świat przed całkowitym zawaleniem się.
