Przez sekundę myślałam, że żartuje, udając martwą, jak to robiła w dzieciństwie. Ale kiedy podbiegłam, uderzając kolanami o parkiet, jej skóra była zimna, a usta blade. „Emily!” krzyknęłam, potrząsając ją za ramiona. Żadnej odpowiedzi. Serce waliło mi tak mocno, że ledwo mogłam oddychać.
Za mną śmiech trwał nadal – nerwowy, niepewny. Moja siostra, Claire, stała kilka kroków ode mnie, z twarzą wykrzywioną w grymasie łączącym rozbawienie z poczuciem winy. „Spokojnie, Aaronie” – powiedziała z uśmieszkiem. „To tylko żart”.
„Żart?” warknęłam. „Jest nieprzytomna!”
Claire przewróciła oczami. „Po prostu grałyśmy w grę. Sprawdzałyśmy, kto wypije najwięcej wody, nie zwymiotując. Jeszcze przed chwilą była cała”.
Jej słowa uderzyły mnie jak cios. Mój wzrok powędrował w stronę na wpół pustej butelki na stole. Podniosłem go i powąchałem – cuchnął czymś chemicznym, gorzkim. Ścisnęło mnie w żołądku. To nie była zwykła woda.
„Co jej, do cholery, dałeś?” – zażądałem.
Claire skrzyżowała ramiona, buntowniczo. „Nie zaczynaj ze mną, Aaronie. To była woda – może trochę wódki, nie wiem. Zawsze udajesz, że jesteś lepszy od wszystkich. Zgodziła się grać!”
Nie słyszałem nic więcej. Krew dudniła mi w uszach. Uderzyłem ją mocno. Dźwięk rozniósł się po pokoju. Rozległy się westchnienia, a potem cisza. Głos mojej matki przebił się przez nią jadowitym głosem: „Ty bękarcie! Nie waż się tknąć swojej siostry!”
Ale ja już brałem Emily na ręce i pędziłem do drzwi. Obraz mi się zamazywał, gdy potykałem się po schodach, wołając o pomoc, żeby ktoś zadzwonił na 911. Za mną śmiech ucichł – słychać było tylko przekleństwa mojej matki. Kilka godzin później, w sterylnym świetle szpitala, siedziałem przy łóżku córki, z jej bezwładną dłonią w mojej. I właśnie wtedy, gdy myślałem, że nic mnie już nie zaskoczy, następnego ranka zadzwoniła moja mama – drżącym głosem.
„Proszę, Aaronie” – wyszeptała. „Daj swojej siostrze szansę na życie…
