Te słowa pozwoliły mi przestać czuć się winnym z powodu mojego wyboru, przestać kwestionować decyzję, która pozwoliła mi po raz pierwszy od dekad odetchnąć swobodnie. Znalezienie przyjaciół okazało się trudniejsze niż znalezienie pracy czy mieszkania. W Bostonie większość moich kontaktów towarzyskich nawiązałam za pośrednictwem matki lub w miejscu pracy. W Seattle musiałam nauczyć się budować relacje oparte wyłącznie na wspólnych zainteresowaniach i autentycznej więzi.
Mój narzeczony śmiał się, gdy jego ojciec nazwał mnie „kopywarką złota” podczas naszej kolacji zaręczynowej, więc oddałam mu pierścionek i wyszłam w milczeniu.
