Zaraz po pogrzebie naszej 15-letniej córki mój mąż nalegał, żebym się jej pozbyła

Łzy spływały mi po twarzy, gdy uświadomiłam sobie, ile bólu przeżywała, bólu, który tak dobrze przed nami ukrywała. Serce bolało mnie na myśl, że nie byłam w stanie ochronić jej przed własnymi demonami. Ale pośród listów pełnych bólu i zmagań, kryły się też promyki nadziei. Pisała o chwilach szczęścia, o przyjaciołach, którzy ją rozśmieszali, i o miłości do nas, mimo wszystko.