Tej nocy nie mogłem przestać o niej myśleć. Kilka dni później zobaczyłem ją ponownie, siedzącą na innym rogu miasta, drżącą z zimna. Usiadłem obok niej i zacząłem rozmowę. Miała na imię Hannah. Nie miała rodziny ani miejsca do życia i przez lata przetrwała, przenosząc się z miasta do miasta, żebrząc o jedzenie i schronienie.
Kiedy skończyłem 36 lat, sąsiedzi szemrali: „W tym wieku i jeszcze bez żony? Będzie kawalerem na zawsze!”.
