„Mama starała się być dzielna, ale rak był agresywny i już się rozprzestrzenił. Wzięłam urlop w pracy, żeby się nią zaopiekować, „tymczasowo wracając do domu rodzinnego. Zachary przylatywał co weekend, „wspierając mnie i mojego coraz słabszego ojca…”. W ostatnich tygodniach jej życia prowadziłam z matką cenne rozmowy o życiu, „miłości” i rodzinie. „Pewnego wieczoru, gdy poprawiałam jej poduszki, poruszyła temat Stephanie. „Życzę wam, dziewczęta, żebyście mogły odnaleźć spokój w swoim towarzystwie” – powiedziała słabym, ale zdecydowanym głosem.
„Życie jest za krótkie, żeby siostry dzieliła taka odległość. Wiem, mamo” – odpowiedziałam, przełykając łzy. „Obiecaj mi, że spróbujesz, Rebecco.
Nazywam się Rebecca Wilson i mając 38 lat, stałam na pogrzebie mojej matki, z przerażeniem wyczekując chwili przybycia mojej siostry Stephanie
