Nie planowałam dzwonić. Co grupa motocyklistów mogłaby zrobić dla Mikeya? Ale w noc przed pogrzebem znalazłam jego dziennik. Strona za stroną męki – podarte rysunki, szydercze słowa, wiadomości nawołujące go, żeby „to skończył”. Ręce mi się trzęsły. Wściekłość i smutek we mnie wrzały. Podniosłam słuchawkę. „Sam” – wyszeptałam – „potrzebuję cię”. Zawahał się. „Ilu osób spodziewasz się jutro?” „Może trzydziestu. Rodzina. Kilku nauczycieli. Nie jego koledzy z klasy”. „Ci, którzy go skrzywdzili – będą tam?” „Tak. Z rodzicami. Żeby „okazać wsparcie”. Głos Sama stwardniał. „Będziemy o dziewiątej. Nie będziesz musiał się o nic martwić”.
Zdesperowany ojciec przygotowywał się do pochówku 14-letniego syna — ale gdy ryk kilkudziesięciu motocykli wypełnił cmentarz, całe miasto było oszołomione
