Admin

Poślubiłam Aarona cztery lata temu. Na początku wydawał się ucieleśnieniem wszystkiego, czego szukałam u partnera: czarującego, zabawnego, troskliwego – takiego mężczyzny, przy którym czułam się jak jedyna osoba na świecie.

Mieliśmy nasze małe mieszkanie, naszego golden retrievera, Maxa, leniwe niedzielne poranki i wielkie marzenia na przyszłość. Aaron przynosił mi kawę do łóżka, wysyłał liściki miłosne w porze lunchu i trzymał mnie za rękę przez całe filmy.

Ufałam mu całkowicie.

Nigdy nie wyobrażałam sobie, że moja matka może być przyczyną mojego najgorszego koszmaru.

Za każdym razem, gdy ogarniało mnie dziwne uczucie, mówiłam sobie: „Po prostu jesteś paranoikiem”.

A oto jak to wszystko się wydarzyło.

Wszystko zaczęło się od drobnostek: Aaron wracał do domu później niż zwykle, na jego koszuli unosił się delikatny zapach perfum, które nie były moje, nagła tajemniczość z telefonem i nagłe cisze, gdy wchodziłam do pokoju.

Zbagatelizowałam to, powtarzając sobie: „Po prostu jesteś paranoikiem. On cię kocha”.

Jednak niepokój narastał.

Potem pojawiły się teksty.

Pewnej nocy udawałam, że śpię, kiedy się wymknął, twierdząc, że idzie na drinka do kolegów z pracy. Jego telefon zawibrował na szafce nocnej.

Patrzyłem na to, jakby mnie poparzyło.

Na ekranie pojawił się podgląd:

Diane: „Nie mogę się doczekać, żeby cię znowu zobaczyć. W tym samym hotelu?”

Na początku pomyślałam, że to musi być jakaś pomyłka — może pożyczyła od kogoś telefon, może to była pomyłka, coś, co miało niewinne wytłumaczenie.

Ale następna wiadomość zniszczyła tę nadzieję:

Aaron: „Oczywiście. Nikt się nigdy nie dowie. 

Coś we mnie ucichło. Całkowicie ucichło.

Nie krzyczałam i nie płakałam.

Po prostu skinąłem głową. „Dobrze” – powiedziałem. „Skoro tak jest”.

Kilka tygodni później pojawili się razem w moich drzwiach – jakby prezentowali się jako zjednoczony front w jakimś wypaczonym geście solidarności.

Ale w duchu już zacząłem planować.

Otworzyłem drzwi i zobaczyłem ich stojących obok siebie, ze splecionymi dłońmi.

Diane odezwała się pierwsza, jej głos brzmiał optymistycznie, w sposób, który brzmiał jak boleśnie wyćwiczony. „Kochanie, chcieliśmy z tobą porozmawiać o… przyszłości”.

Aaron podał mi kopertę manilową.

„Chcemy, żeby to było oficjalne” – powiedział cicho. „Nie chcieliśmy cię skrzywdzić, ale kochamy się. Bierzemy ślub”.

Wpatrywałam się w nich, oszołomiona ich zuchwałością. Moja matka nosiła perły i perfumy – moje perfumy.

„Zrozumiesz to, kiedy poznasz kogoś nowego” – powiedziała.

„Mówisz poważnie” – odpowiedziałem.

„Tak” – upierała się Diane, a jej uśmiech był zbyt napięty. „Tak będzie lepiej, kochanie. Wszyscy możemy znaleźć szczęście. Zrozumiesz, kiedy poznasz kogoś nowego”.

Aaron wyciągnął do mnie rękę. „Nie masz urazy?”

Uśmiechnęłam się powoli. „Ani trochę” – powiedziałam. „Jeśli tego chcesz, proszę bardzo”.

Wyglądali na zszokowanych.

„Nie jesteś… zdenerwowana?” zapytała Diane, przechylając głowę.

„Chyba rozumiem” – powiedziałem cicho. „Miłość jest skomplikowana”.

Aaron wydawał się odprężony, wręcz dumny z siebie.

Ponieważ nie mieli pojęcia, co tworzę za kulisami.

Przez miesiące udawałem, że idę dalej.

Spokojnie odpisywałem na ich zadowolone SMS-y w stylu „tylko się melduję”. Uśmiechnąłem się, gdy Aaron podszedł odebrać ostatnie swoje rzeczy.

Tymczasem dzień po dniu, cicho i skrupulatnie coś konstruowałem.

Nagrałem wszystko.

Zacząłem od małych kroków — zainstalowałem dyskretną kamerę bezpieczeństwa ukrytą w kącie salonu.

Zebrałem teksty, zrzuty ekranu, zdjęcia, rejestry połączeń i nagrania głosowe.

Umieściłem nawet urządzenie audio przy tylnych drzwiach, to samo, którego używał Aaron, gdy zakradał się do domu, gdy byłem „w pracy”.

Uchwyciłem wszystko.

Diane ubrana w mój szlafrok, popijająca wino na mojej kanapie.

Aaron szepcze: „Ona nigdy się nie dowie”.

Każdy uśmieszek, każdy pocałunek, każda zdrada — udokumentowane.

Ale nie chciałem batalii sądowej.

Chciałem teatru.