W wieku siedemnastu lat jedna chwila prawdy kosztowała mnie wszystko: dom, rodzinę i resztki miłości ojca. Osiemnaście lat później syn, którego samotnie wychowywałam, powrócił, by przerwać tę ciszę – słowami, których ani on, ani ja się nie spodziewaliśmy. Mój
ojciec nie był typem emocjonalnym. Okazywał uczucia z umiarem, nigdy nie dając ich dobrowolnie. Zasady były zasadami, a jego miłość wiązała się z warunkami, często niewypowiedzianymi, zawsze sztywnymi.
Wierzył w dyscyplinę, pozory i „właściwy” sposób postępowania, co zazwyczaj oznaczało jego własny. Kiedy więc jako nastolatka posadziłam go przed telewizorem, by zwierzyć mu się z najczulszej prawdy mojego życia, wiedziałam już, że przekraczam granicę, której nigdy więcej nie będę mogła przekroczyć.
