Spokojnie odebrałem jej telefon, świadomy burzy emocji, która musiała krążyć w jej głowie. „Tato, musisz nam pomóc” – błagała, a w jej głosie słychać było mieszankę strachu i niedowierzania. „Wyrzucają nas z domu, a ja nie wiem, co robić”.

Wzięłam głęboki oddech, żeby się uspokoić. „Gina” – zaczęłam łagodnym, ale stanowczym głosem. „Są rzeczy, o których nie wiesz… rzeczy, o których powinnam ci powiedzieć dawno temu”.