Jej głos zabrzmiał ledwo słyszalnie, niczym oddech wiatru: „Dziękuję”. To krótkie słowo eksplodowało w przestrzeni, wypełniając powietrze, ciepłe i zdumiewające. Napięcie rozluźniło się. Ludzie nie mogli powstrzymać łez i uśmiechów.
Być może są drzwiami do jej serca. Krystyna po raz pierwszy od dawna rozpoznana, jak z niej przesyła światło od wewnątrz. Jej oczy błyszczały ulgą.
