Pomimo wszystko wszedłem do środka, z wyprostowanymi plecami i pendrivem w kieszeni, którego ciężar przykuł mnie niczym kamień, którego nie wahałem się nieść.
Moja matka siedziała dwa rzędy dalej, z idealną postawą, nienaganną fryzurą i idealnie prowokującym odcieniem szminki. Wyglądała, jakby szła na brunch, a nie na rozprawę sądową, na której planowała wydziedziczyć swojego jedynego syna.
