Głos Mateo był cichy, ale determinacja w jego słowach zatrzymała Danielę Morales w pół kroku. Miał pięć lat i ledwie sięgał ponad krawędź fontanny na centralnym placu w Cuernavace, a jednak sposób, w jaki wskazał na dziecko na ulicy, był spokojny—absolutny.
Daniela mocniej chwyciła jego dłoń, jej puls nagle stał się głośny w uszach. Podążyła wzrokiem za tym, co wskazywał.
W pobliżu gołębi i brzęku balonów stał chłopiec boso, trzymający płytkie pudełko ze słodyczami. Jego ubrania były znoszone, kolana zakurzone, a włosy rozjaśnione słońcem z powodu zbyt wielu dni spędzonych na zewnątrz. Wyglądał na nie starszego niż Mateo.
Poczuła, jak grunt pod jej nogami się przechyla.
To nie było ubóstwo, które ją sparaliżowało.
