— Chcę tylko sprawdzić saldo — powiedziała cicho 90-letnia Margaret, a jej głos zadrżał i odbił się echem od marmurów lśniącego holu First National Bank.
W jednej chwili kilka osób uniosło głowy znad telefonów. Jedni patrzyli z ciekawością, inni z wyraźną irytacją. Ktoś parsknął śmiechem, jakby cała scena była nieproszoną rozrywką w środku dnia.
Pośrodku holu stał Charles Hayes, prezes banku. Miał pięćdziesiąt dwa lata, perfekcyjnie skrojony garnitur i sposób bycia, który sugerował, że budynek, powietrze i ludzie w środku są jego własnością.
Gdy usłyszał prośbę staruszki, roześmiał się głośno. Nie był to jednak śmiech życzliwy — raczej chłodny i kpiący, z ostrą nutą wyższości.
„To chyba nie jest miejsce dla pani”
Charles podniósł głos tak, by słyszał go cały hol.
— Proszę pani, wygląda na to, że zaszło nieporozumienie. To bank dla klientów prywatnych. Może lepiej będzie, jeśli uda się pani do małego oddziału osiedlowego, kawałek stąd.
Margaret oparła się mocniej na wysłużonej drewnianej lasce. Jej płaszcz był skromny, a buty nosiły ślady wielu sezonów. Mimo to w jej spojrzeniu było coś stałego — spokój człowieka, który widział w życiu dość, by rozpoznać lekceważenie natychmiast.
— Młody człowieku — odparła równym tonem, wyciągając z kieszeni czarną kartę — powiedziałam, że chcę sprawdzić saldo. Nie prosiłam o ocenę tego, gdzie „powinnam” trzymać pieniądze.
Nie podniosła głosu. Nie tłumaczyła się. Po prostu postawiła granicę.
Charles spojrzał na kartę z widoczną pogardą. Rogi były lekko zagięte, a nadruk wyglądał na starty. W jego oczach to musiał być tani rekwizyt — coś, co ktoś wyciąga, licząc na cud albo na naiwność.
— Janet! — zawołał do asystentki. — Kolejna osoba, która próbuje zabłysnąć fałszywą kartą.
W pobliżu kilku elegancko ubranych klientów zachichotało. Inni udawali, że „to nic”, zasłaniając usta dłonią, ale ich spojrzenia mówiły jasno: bawi ich to.
