To zdjęcie z 1888 roku przedstawiające dwie siostry trzymające się za ręce wydawało się urocze… aż do momentu, gdy podczas renowacji ujawniono najgorszy fragment

by

Kiedy specjaliści odrestaurowali fotografię dwóch sióstr z 1888 roku, spodziewali się odkryć jedynie kilka szczegółów zatartych przez czas. Jednak bardzo szybko pozornie niegroźny obraz ujawnił niepokojące oznaki: sztywne pozy, nieruchome spojrzenia i nietypowe cienie. Te wskazówki ujawniły prawdę o wiele mroczniejszą niż prosty portret wiktoriański. Ujawnili zdjęcie pośmiertne, na którym żywą dziewczynę zmuszono do pozowania ze zmarłą siostrą. To odkrycie rzuca nowe światło na jedną z najbardziej niepokojących praktyk epoki.

Pierwsze oznaki niewidzialnego niepokoju

Powiększając zdjęcie w celu analizy, zauważa, że ​​postawa Emiline jest dziwnie sztywna: jej ramię zwisa pod zbyt ostrym kątem, dłoń nie obejmuje dokładnie dłoni Clary, a linia jej ramion wydaje się zastygła. Ogólne wrażenie jest takie, jakby ciało było ustawione, a nie pozujące. 

Drugi niepokojący szczegół: całkowity brak mikroekspresji, nawet na zdjęciu z długim czasem naświetlania. Oczy Emiline wyglądały  na namalowane  – zbyt matowe, zbyt nieruchome. Bezruch, który znacznie przewyższa ten z prostego portretu wiktoriańskiego.

 

Restauracja cyfrowa: szok wizualny i historyczny

Kiedy zespół konserwatorski poddał zdjęcie rekonstrukcji w wysokiej rozdzielczości, anomalie zostały potwierdzone. Skóra Emiline ujawniła delikatne plamki charakterystyczne dla rozkładu, niewidoczne w wyblakłej wersji oryginału. Jej lewe ramię, lekko opadnięte, zdawało się być podtrzymywane przez urządzenie ukryte za sukienką – powszechną technikę w pracowniach sekcyjnych.

Najbardziej przerażający szczegół pojawia się jednak przy szyi: oryginalny retusz, bardzo subtelny, maskuje trupią sztywność, którą dopiero cyfrowe czyszczenie pozwala dostrzec.

Z drugiej strony, Clara wydaje się żywa – ale jej zastygły wyraz twarzy, zaciśnięte palce i nieruchome spojrzenie zdradzają głęboki niepokój. Dla dr. Chena to ewidentnie twarz dziecka zmuszonego do trzymania za rękę zmarłej siostry.

Makabryczna, ale powszechna praktyka fotograficzna w tamtych czasach

W XIX wieku portrety pośmiertne były powszechne. Pozwalały rodzinom zachować ostatnią pamięć o zmarłych dzieciach, często ofiarach chorób. Tak zwana poza „Śpiącej Królewny” polegała na przedstawianiu modelki śpiącej, a nie martwej – sposób na złagodzenie tego, co nieznośne. Jednak tutaj jeden element dodaje tragicznego wymiaru:  obecność żyjącej siostry  zmuszonej do udziału w portrecie.