Po śmierci matki wróciłem do jej spokojnego domu, by na nowo przeżyć życie, które dla nas zbudowała. Na strychu, przeglądając stare, kruche albumy ze zdjęciami, spadło na podłogę zdjęcie. Podniosłem je i przewróciłem, aż zaparło mi dech w piersiach.

Dwie dziewczynki stały obok siebie. Jedna to bez wątpienia ja, miałam jakieś dwa lata. Druga wyglądała na trochę starszą – i była moim odbiciem. Te same oczy. Ta sama twarz. Ten sam wyraz twarzy. Na odwrocie, znanym pismem mojej mamy, widniał napis:  „Anna i Lily, 1978”.
Ja byłam Anną. Przez pięćdziesiąt lat  nigdy nie  słyszałam o Lily.