Powiedziałam mu, że przekazałam już nagranie jego przełożonym. Wydział Spraw Wewnętrznych prowadził dochodzenie.
Kilka minut później ktoś zapukał do drzwi.
Na zewnątrz stało dwóch funkcjonariuszy.
Aaron nie stawiał oporu. Po prostu uniósł ręce i poszedł za nimi.
Do wieczora wszyscy w okolicy wiedzieli, że został aresztowany.
Od tamtej pory składałam zeznania i odpowiadałam na niezliczone pytania.
Dziś rano zabrałam córki na miejsce pamięci.
Przyniosłyśmy świeże kwiaty i stałyśmy razem w milczeniu.
Powiedziałam im prawdę – że ich ojciec nie popełnił błędu przez nieuwagę. Odkrył coś złego i starał się postępować właściwie.
Lucy oparła się o mnie i wyszeptała: „Tata był dobry”.
Spojrzałam na krzyż, kwiaty kołyszące się na wietrze i skinęłam głową.
„Tak” – powiedziałam cicho. „Był”.
