Amelia westchnęła i spuściła wzrok.
„Bo dorastałam w biedzie”. Bo miałam dziecko z mężczyzną, który odszedł. I bo w tej wiosce ludzie nigdy nie wybaczają kobiecie, która jest sama.
Luca skinął lekko głową, nie pytając o nic więcej. Spojrzał na nią z nutą smutku zmieszaną z podziwem.
„Straciłem wszystko w jedną noc” – powiedział niemal do siebie. „Od tamtej pory nauczyłam się, że czasami życie rzuca cię w ciemność, żebyś zobaczył, kim naprawdę jesteś”.
Jego słowa poruszyły ją głębiej, niż chciała przyznać.
„Nie wiem, kim naprawdę jesteś, Luca” – powiedziała cicho. „Ale dziękuję. Dzisiaj zrobiłeś coś, czego nikt inny nigdy dla mnie nie zrobił: sprawiłeś, że poczułam, że zasługuję na to, by mnie dostrzeżono”.
Uśmiechnął się po raz pierwszy. Krótki, ale szczery uśmiech.
„Nie musisz mnie znać. Pamiętaj tylko: to nie świat cię definiuje. To ty tak.
