To była starsza kobieta, elegancko ubrana, ze złotą broszką przypiętą do kołnierzyka. Przyłożyła rękę do serca i drżącym głosem powiedziała:
„Nigdy czegoś takiego nie słyszałam”.
W sali zapadła ciężka, lecz ciepła cisza. Ludzie wydawali się zawstydzeni swoim poprzednim milczeniem, zimnymi spojrzeniami i stłumionym śmiechem. Fortepian wciąż lekko wibrował, jakby i on wyczuł ból dziewczynki.
Pan Carter podszedł do Amalii powoli, z łagodnym spojrzeniem.
„Jak masz na imię, mała dziewczynko?”
„Amalia…” wyszeptała.
„A kto cię nauczył tak śpiewać?”
„Mamo. Śpiewała mi, kiedy byłam mała. Słuchałam jej i… potem też zaczęłam śpiewać, z pamięci”.
Po sali przeszedł szmer. Niektórzy ocierali oczy. Mężczyzna w drogim garniturze wyjął portfel, ale pan Carter uniósł rękę. „Nie ma pieniędzy. Nie teraz. Zaproponujmy jej coś lepszego”.
Zwrócił się do Amalii.
„Chciałabyś pójść do szkoły muzycznej?”
Amalia spojrzała na niego, nie rozumiejąc. Jej oczy napełniły się łzami.
„Ja… nie mam gdzie mieszkać…”
„Od dzisiaj będziesz miała”.
Jego słowa potoczyły się po sali niczym obietnica. Ktoś zaklaskał. Potem ktoś inny. I po chwili wszyscy wstali
.
Oklaski odbiły się echem od żyrandoli, wibrując w marmurze. A Amalia, po raz pierwszy od dawna, poczuła, że gdzieś przynależy.
Gdy oklaski ucichły, pan Carter zaprowadził ją do bufetu. Przyniesiono jej talerz – nie jeden, ale trzy. Amalia jadła powoli, niemal nieśmiało, jakby bała się, że sen się skończy.
Kiedy skończyła, pan Carter powiedział do niej:
„Jutro pójdziemy razem do konserwatorium w Bukareszcie. Tam cię wysłuchają. Zaopiekuję się tobą”.
Amalia nie wiedziała, co powiedzieć. Łzy spływały jej po policzkach, ale uśmiechnęła się.
„Dziękuję… proszę pana”.
Tej nocy, po raz pierwszy po roku zimna i głodu, spała w prawdziwym łóżku, z miękkim kocem i pachnącą czystością poduszką. Obok siebie, jak zawsze, trzymała zdjęcie matki i mały ołówek.
I we śnie usłyszała fortepian. Tylko tym razem nie była już sama. Matka uśmiechała się do niej. Sala lśniła. A każda nuta była obietnicą, że życie może zacząć się od nowa, nawet gdy wszystko wydaje się stracone.
Lata później nazwisko Amalii Grin pojawiło się na wielkich plakatach w zatłoczonych salach. Jednak dla niej największym zwycięstwem pozostało to zimowego wieczoru, gdy talerz jedzenia przywrócił jej godność, nadzieję i muzykę.
