— Taya ma problemy. Poważne.
– Który?
Długi to połowa problemu. Sama wpakowała się w kłopoty. Podpisała gwarancję za przyjaciela i zniknęła. Teraz nadchodzą windykatorzy. Groźby. W zeszłym tygodniu wybito szybę w samochodzie.
Andriej poczuł, jak w nim kipi gniew.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi od razu?
„Bo to jej życie. Powinna sama zdecydować, czy przyjąć twoją pomoc, czy nie. Ale pytałeś, więc odpowiedziałem”.
— Ile ona jest winna?
— Dużo. Chyba jakieś trzy miliony. To dla niej nieosiągalna kwota.
Trzy miliony. Dla Andrieja to nic. Mniej niż miesięcznie wydaje na utrzymanie domu. A dla Tai to wyrok śmierci.
„Spłacę ten dług” – powiedział. „Jutro”.
„Nie” – powiedziała surowo Zinaida Matwiejewna. – Nie waż się.
– Dlaczego?
„Bo tego nie zaakceptuje. Jest dumna. Jeśli dowie się, że jakiś obcy za nią zapłacił, umrze ze wstydu. Albo znienawidzi cię na zawsze”.
– Co więc mam zrobić?
Stara kobieta spojrzała na niego długim, ciężkim wzrokiem.
— Zostań jej ojcem. Naprawdę. Zdobądź prawo, żeby jej pomóc. I nie przekupuj jej pieniędzmi, jak to zwykle robisz.
Andriej spuścił głowę. Miała rację. Znów rację.
„Jak?” zapytał. „Jak mogę na to zasłużyć?”
– Nie wiem, kochanie. Decyzja należy do ciebie.
Wyszedł z domu opieki po zmroku. Przez całą drogę myślał o tym, co usłyszał. O Tayi, która dorastała bez ojca. O Nastii, która zmarła, nie mówiąc córce prawdy. O sobie – tchórzu, który przez trzydzieści lat unikał odpowiedzialności. I o windykatorach grożących jego córce.
„Chcesz być jej ojcem?” – zapytał wewnętrzny głos. „To zacznij ją chronić”.
Następnego ranka Andriej wezwał Igora, szefa ochrony holdingu. Były oficer, krzepki mężczyzna po pięćdziesiątce, o bystrym spojrzeniu i żelaznym uścisku. Pracował dla Andrieja od piętnastu lat i był lojalny jak pies stróżujący.
„Potrzebuję informacji” – powiedział Andriej, gdy Igor usiadł naprzeciwko niego. „Poufne. Nikt nie może się dowiedzieć”.
Igor skinął głową. Był przyzwyczajony do dziwnych zadań.
„Kobieta. Taisija…” – zająknął się Andriej. Nie znał nazwiska swojej córki. „Pracuje jako pielęgniarka w Klinice Dziecięcej nr 4. Muszę wiedzieć o niej wszystko. Jej adres, sytuację finansową, krąg towarzyski. A zwłaszcza, kto na nią naciska. Jacyś windykatorzy”.
Igor nie zadał ani jednego pytania. Po prostu je zapisał i wyszedł. Wieczorem na biurku Andrieja leżała teczka. Cienka, ale pojemna.
„Taisiya Sergeevna Morozova. 29 lat. Singielka. Bezdzietna. Mieszka w jednopokojowym mieszkaniu na obrzeżach (wynajmowanym, 25 000 rubli miesięcznie). Pensja: 38, sporadyczna praca w domu na pół etatu (podawanie zastrzyków i kroplówek sąsiadom). Ledwo wiąże koniec z końcem. Dług: 2 800 000 rubli. Poręczycielka pożyczki od niejakiej Larisy Dmitrievny Kravtsovej, byłej przyjaciółki. Kravtsova zniknęła półtora roku temu, pozostawiając Taisiya samej sobie. Pożyczka została udzielona za pośrednictwem organizacji mikrofinansowej „Fast Money”.
Andriej znał takie firmy. Półlegalne, stosujące gangsterskie metody windykacji. Agencja Windykacyjna Phoenix. Dyrektorem był niejaki Rusłan Maratowicz Batyrow. Skazany za wymuszenie, otrzymał wyrok w zawieszeniu. Powiązania z organizacjami przestępczymi.
Andriej spojrzał na te słowa i poczuł, jak w środku gotuje się zimna, wyrachowana wściekłość. Nie gorąca, nie ślepa – nie. Ta sama wściekłość, która pomogła mu wygrać wojny biznesowe, zniszczyć konkurencję i zbudować imperium. Jego córka. Jego krew. I niektórzy przestępcy śmieli jej grozić.
„Igor” – podniósł słuchawkę. „Proszę wejść”.
Pięć minut później szef ochrony siedział znowu naprzeciwko.
„Ten Batyrow” – Andriej postukał palcem w teczkę. „Co musimy zrobić, żeby dał tej kobiecie spokój?”
Igor przez chwilę milczał, zastanawiając się.
— Możesz wykupić dług. Spłać ich, a dadzą ci spokój.
— A co jeśli się nie sprzedadzą?
— Sprzedadzą. To kwestia ceny. Takie firmy zawsze negocjują.
— No dalej. Tylko dopilnuj, żeby się nie dowiedziała. Żadnych śladów prowadzących do mnie.
Igor skinął głową i wyszedł. Andriej odchylił się na krześle, wpatrując się w sufit. Wiedział, że łamie słowo dane Zinaidzie Matwiejewnie. Prosiła go, żeby nie mieszał się w sprawy finansowe. Ale jak mógł siedzieć bezczynnie, wiedząc, że jego córka jest zagrożona? To nie okup, powiedział sobie. To ochrona. Każdy ojciec zrobiłby to samo. Ale głos sumienia nie ucichł: „Nie jesteś żadnym ojcem. Nie jesteś żadnym ojcem. Jeszcze nie”.
Dwa dni później Igor poinformował: dług został spłacony. Phoenix otrzymał pieniądze plus niewielką premię i oficjalnie zamknął sprawę. Taya była wolna.
Ale Andriej nie czuł ulgi. Tylko pustkę. Rozwiązał problem, ale nie zbliżył się do córki. Znów pojechał do kliniki. Siedział w samochodzie, obserwując Tayę wychodzącą po zmianie. Wyglądała na zmęczoną, ale spokojniejszą niż ostatnio. Prawdopodobnie już się dowiedziała, że windykatorzy się wycofali. Zastanawiał się, co ona sobie myśli? Czy uznała, że mają już dość? A może była podejrzliwa?
Taja szła na przystanek autobusowy. Stara kurtka, zniszczona torba, znoszone buty. Jego córka, dziedziczka milionów, jeździ autobusem i liczy grosze do wypłaty. Andriej kurczowo trzymał kierownicę. Jak źle! Jak niesprawiedliwie!
Uruchomił samochód i powoli jechał za nią. Nie śledził jej, chciał tylko wiedzieć, gdzie mieszka. Igor podał jej adres, ale wpis w raporcie to jedno, a zobaczenie tego na własne oczy to zupełnie co innego. Autobus wiózł Tayę na drugi koniec miasta, do dzielnicy mieszkalnej z identycznymi blokami z wielkiej płyty. Andriej zaparkował niedaleko i obserwował, jak wchodzi do nędznego, dziewięciopiętrowego budynku. Znajdował się na trzecim piętrze, z oknami wychodzącymi na hałaśliwą ulicę. Światło zapaliło się niemal natychmiast – co oznaczało, że mieszkanie było malutkie: korytarz i pokój obok siebie.
Siedział tam do zmroku. Patrzył w samotne, rozświetlone okno i myślał o tym, jak wyglądałoby jej życie, gdyby wiedział. Gdyby nie uciekł wtedy, trzydzieści lat temu.
Zadzwonił telefon. Paweł.
„Andriej, gdzie byłeś? Wszystko w pracy się wali bez ciebie. Umowa z Niemcami jest zawieszona”.
„Dasz sobie radę” – powiedział Andriej i się rozłączył.
Po raz pierwszy od dwudziestu lat biznes wydawał mu się nieistotny. Liczby, transakcje, miliony – wszystko to było tylko blichtrem. Prawdziwe życie toczyło się gdzieś tam, za oświetlonym oknem na trzecim piętrze.
Piątego dnia obserwacji (już zdawał sobie sprawę, że to obserwacja i wstydził się tego) wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Taya wyszła z budynku wcześniej niż zwykle, nie mając na sobie ubrań roboczych. Dżinsy, sweter i tę samą znoszoną kurtkę. Spieszyła się gdzieś, często oglądając się za siebie. Andriej stał się czujny. Wsiadła do minibusa. Pojechał za nią.
Minibus krążył po mieście. W końcu zatrzymał się przy znajomym budynku: domu opieki „Cicha Przystań”. Serce Andrieja zamarło. Taja odwiedzała babcię. A gdyby się tam teraz pojawił… Został w samochodzie, gorączkowo myśląc. Zinaida Matwiejewna wiedziała, kim on jest. Gdyby Taja wspomniała o dziwnych rzeczach, które wydarzyły się w ciągu ostatnich kilku dni, na przykład o nagle znikniętych kolekcjonerach, staruszka mogłaby się domyślić i mu opowiedzieć.
Minuty ciągnęły się boleśnie. Andriej wpatrywał się w wejście i czekał. Taja wyszła godzinę później. Nawet z daleka było widać, że płakała: pocierała oczy, pociągała nosem. Coś się stało. Wyjęła telefon i wybrała numer. Andriej nie słyszał rozmowy, ale widział, jak drżą jej ramiona. Potem schowała telefon, stała przez chwilę, patrząc w niebo, i powoli ruszyła w stronę przystanku autobusowego.
Andriej wyskoczył z samochodu.
– Taisiya!
Odwróciła się. Rozpoznała go – widział to w jego oczach. Ten dziwny mężczyzna z kliniki, który szukał terapeuty dla swojego nieistniejącego siostrzeńca.
— Ty? — Zmarszczyła brwi. — Co ty tu robisz?
„Ja…” Zająknął się. Wszystkie kłamstwa, które przygotował, wyleciały mu z głowy. „Chciałem… Płakałaś. Coś się stało?”
„Co cię to obchodzi?” Jej głos dźwięczał żelazem. „Kim ty właściwie jesteś? Czemu mnie śledzisz?”
– Nie rozumiem.
„Nie kłam!” – prawie krzyknęła. „Widziałam twój samochód niedaleko domu. Trzy razy w tygodniu. Myślisz, że jestem ślepa?”
Andriej milczał. Nie miał nic do powiedzenia.
„Jeśli jesteś z tych…” Taya zniżyła głos. Ale w jej głosie pojawiła się zimna furia. „Powiedz swoim panom: dług został spłacony. Nie wiem, jaki cud się wydarzył, ale odzyskali swoje pieniądze. Więc zostaw mnie w spokoju”.
„Nie jestem z firmy windykacyjnej” – powiedział cicho Andriej.
– Kim więc jesteś?
Spojrzał na nią, na swoją córkę, na dorosłą kobietę ze łzami w oczach i zaciśniętymi pięściami, i wiedział, że nadeszła ta chwila. Teraz albo nigdy.
„Muszę ci coś powiedzieć” – powiedział. „To dotyczy twojej matki. I ciebie. Możemy porozmawiać? Nie tutaj.”
Taya długo i uważnie mu się przyglądała. Nieufność walczyła w jej oczach z czymś innym – ciekawością? Nadzieją?
— Czy znałeś moją matkę?
„Tak” – wyszeptał. „Dawno, dawno temu”.
Pauza trwała wieczność.
„Za rogiem jest kawiarnia” – powiedziała w końcu Taya. „Masz dziesięć minut. Jeśli nie spodoba mi się to, co usłyszę, zadzwonię na policję”.
Kawiarnia była mała i prawie pusta. Usiedli w kącie, z dala od innych klientów. Taja zamówiła herbatę, Andriej kawę, której nawet nie tknął.
„No dalej” – powiedziała. „Skąd znasz mamę?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
