Clara długo stała nieruchomo. Słowa brata odbijały się echem w jej głowie, jakby wypowiedział je ktoś obcy. Pierwszy — do rodziców. Krótki, prosty: „Kocham was, ale nie mogę już być waszym oparciem. Zrozumiałam, że miłość, która wymaga poświęceń bez wdzięczności, nie jest miłością, tylko łańcuchem. Uwalniam się.” Drugi — do brata: „Marc, życzę ci powodzenia. Ale musisz nauczyć się wstawać sam. Nie jestem już twoim bankiem ani tarczą. Może stracę rodzinę, ale odzyskam siebie.”

Potem zamknęła oczy.

Słowa Sophie wróciły do niej jak echo: „Wybierz coś, co odbierze ci dech.”

I tak — wybrała. Nie miejsce, lecz nowe życie.

Pociąg wjechał do tunelu, a gdy znów pojawił się w świetle, Clara poczuła, że wraz z ciemnością zostawiła za sobą całe dawne życie.

Wyjęła tablet i zarezerwowała mały pensjonat w Prowansji. Nie luksusowy, nie duży — tylko z oknem wychodzącym na pola lawendy.

Uśmiechnęła się.

— Tu zaczyna się mój spokój — wyszeptała.

I po raz pierwszy od wielu lat nie czuła się winna, że powiedziała „nie”.

←PoprzedniNastępny→