Anglia początku XIV wieku stała się areną walki o wpływy i władzę. Król Edward II coraz bardziej oddalał się od żony, Izabeli Francuskiej, faworyzując bezwzględnego Hugh Despensera. Upokorzona królowa nie zamierzała jednak biernie znosić odsunięcia na bok — a napięcie na dworze rosło z każdym dniem.
Artykuł powstał na podstawie książki Helen Castor Wilczyce. Królowe, które rządziły Anglią przed Elżbietą I, Wydawnictwo Znak, Kraków 2026.
Pazerny faworyt ważniejszy od królowej
Edward II wyraźnie miał słabość do faworytów. Starał się nieba im przychylić, a to przekładało się nawet na oddawanie im wpływu na sposób rządzenia Anglią. Pierwszym wybrankiem Edwarda II, bo o nim mowa, był Piers Gaveston. Jego historię przedstawiamy w tym artykule. Po jego śmierci miejsce to zajął Hugh Despenser — człowiek, który na dworze zyskał jeszcze większe znaczenie.
W państwie miał do powiedzenia więcej niż królowa Izabela. Ta nie ufała Despenserowi na tyle, że podczas wojny ze Szkocją, gdy przeciwnicy podeszli pod Yorkshire, odmówiła przyjęcia wsparcia od żołnierzy wysłanych tam z rozkazu króla, lecz pod dowództwem faworyta. Ledwo uszła wtedy przed Szkotami, mimo że Edward posłał później bardziej znośnych dla niej ludzi. Rola Hugh Despensera na królewskim dworze rosła, a znaczenie Izabeli, przeciwnie. Faworyt zbudował system administracyjnych wymuszeń, który pozwolił zapełnić złotem nie tylko skarbiec króla, ale i własny. Terror zapanował w kraju.
Król, nie zważając na nieprzychylne spojrzenia dworzan, spędzał miło czas ze swoim ukochanym (obraz Marcusa Stone’a „Edward II i jego faworyt, Piers Gaveston”, domena publiczna).
