Błękitna Armia, oficjalnie Armia Polska we Francji, została utworzona w 1917 roku decyzją państw Ententy. Jej powstanie było elementem międzynarodowej gry dyplomatycznej, która miała przygotować polskie siły zbrojne na moment odzyskania niepodległości. Na jej czele stanął generał Józef Haller.
Armia powstawała poza granicami kraju. W jej szeregach znaleźli się Polacy mieszkający we Francji, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a także byli jeńcy wojenni z armii niemieckiej i austro-węgierskiej oraz ochotnicy z ziem polskich. Dzięki temu była to formacja licząca ponad 70 tysięcy żołnierzy, zróżnicowana społecznie, ale od początku podporządkowana jednolitym zasadom organizacyjnym.
Błękitna Armia była szkolona, uzbrajana i zaopatrywana przez Francję. Otrzymała nowoczesne wyposażenie, artylerię, lotnictwo oraz pełne zaplecze logistyczne. Dotyczyło to także wyżywienia. Żołnierze korzystali z francuskiego systemu aprowizacyjnego, który zapewniał regularne, ciepłe posiłki przygotowywane w kuchniach polowych. Podstawą diety były zupy, mięso, chleb, warzywa i kawa, uzupełniane konserwami oraz racjami mięsnymi. W realiach I wojny światowej był to wysoki standard, rzadko spotykany w innych polskich formacjach.
Plakat rekrutacyjny Armii Polskiej we Francji (Polska Misja Wojskowa w Anglii) autorstwa Władysława Bendy
