— Zachowałam jedną rzecz — powiedziała i drżącymi palcami wyjęła z kieszeni stary, wytarty medalion. — Dał mi go na pożegnanie. Powiedział: „Jeśli kiedyś spotkasz mojego brata — oddaj mu to”. Aleksander znieruchomiał. Medalion był znajomy. Zbyt znajomy. — To… — głos mu się załamał. — Mama podarowała go Mateuszowi w dniu jego czwartych urodzin. Ostrożnie wziął medalion do ręki i w tej samej chwili wszelkie wątpliwości rozsypały się jak pył. To nie był już tylko ślad przeszłości — to była prawda.
Następnego dnia Aleksander odwołał wszystkie spotkania. Prawnicy, partnerzy, rozmowy biznesowe — wszystko przestało mieć znaczenie. Polecił swojej ochronie i zespołowi prawników przeszukać archiwa sierocińców, dokumenty adopcyjne i międzynarodowe rejestry. Dom wypełnił się napięciem i nadzieją, których dawno tu nie było. Klara pomagała, przypominając sobie szczegóły, daty, nazwiska. Czasem płakała, czasem milczała, patrząc przez okno, jakby widziała przeszłość tuż przed sobą. Minęło kilka długich, bolesnych dni, zanim Aleksander odebrał telefon. — Znaleźliśmy go — powiedział głos po drugiej stronie. — Obecnie nazywa się Mateo Rossini. Mieszka we Włoszech. Prowadzi zwyczajne życie. Ma żonę i małą córkę.
←PoprzedniNastępny→
