Po kilku latach zaczęłam prowadzić warsztaty dla innych kobiet, które znalazły się w podobnej sytuacji. Opowiadałam im swoją historię, pokazywałam, jak piec ciasta i jak nie poddawać się, nawet gdy wszystko wydaje się stracone. Dostałam zaproszenie do lokalnego radia, gdzie opowiedziałam o swojej drodze. Po audycji dostałam dziesiątki wiadomości od kobiet, które dziękowały mi za odwagę.
Dziś, kiedy patrzę na moje dzieci, wiem, że było warto. Zosia zdała maturę z wyróżnieniem, a Kuba pomaga mi w cukierni. Czasem, gdy zamykam lokal wieczorem, siadam przy stole i myślę o tej nocy, kiedy Paweł odszedł. Czy gdyby został, byłabym dziś szczęśliwa? Czy musiałam przejść przez tyle bólu, by odnaleźć siebie?
Może życie nie zawsze układa się tak, jak chcemy, ale czy nie jest ważniejsze to, kim się stajemy po drodze? Jak myślicie — czy warto walczyć o siebie, nawet gdy cały świat wydaje się być przeciwko nam?
