Odłożyłam telefon i zamknęłam oczy. I nagle zobaczyłam to, czego nie rozumiałam przez piętnaście lat. Dlaczego Bogdan nie spał po nocach w dwa tysiące dziewiątym. Dlaczego zaczął pić więcej piwa niż zwykle. Dlaczego przez kilka miesięcy nie chciał jeździć na nocne zmiany. Dlaczego pewnego razu, kiedy spytałam, co mu jest, powiedział tylko – nic, Lucyna, nic, daj spokój.
Po śmierci męża okazało się, że miał drugie konto, o którym nie wiedziałam. Nie chodziło nawet o pieniądze. Chodziło o przelewy: co miesiąc, od piętnastu lat, ta sama kwota, na to samo nazwisko
