Miałam pięćdziesiąt trzy lata i dopiero uczyłam się, jak to jest, kiedy dzwoni telefon i nikt po drugiej stronie nie pyta, czy zjadłam obiad. Tata – Stanisław – chorował od półtora roku. Rak płuc, nieoperacyjny.
Ojciec przed śmiercią powiedział, że zostawił testament u notariusza. U notariusza usłyszałam, że wszystko jest zapisane na osobę, której nigdy nie widziałam na oczy
