Potem przestał odbierać. Najpierw od Piotra. Potem od Ewy. Potem ode mnie. Wysyłałam wiadomości: „Dziadku, przepraszam”. „Chcę pogadać”. „Przyjadę na herbatę”. Cisza.
W święta pojechaliśmy pod jego dom. Stałam przy furtce jak dziecko, które przyszło po przebaczenie. W oknie mignęła zasłona. Ktoś stał. Patrzył. Nie otworzył.
Piotr warknął: „Widzisz? Ona go nastawiła.”
A ja pierwszy raz pomyślałam, że może nie ona. Może my.
Bo my chcieliśmy dziadka jako pomnika. Jako strażnika tradycji. Jako wdowca w czerni, który ma cierpieć „ładnie”. A on był człowiekiem. Z krwi. Z lęku. Z samotności.
Dziś mijam ich czasem w sklepie. Jan idzie wolno, Krystyna trzyma go pod ramię. On nie patrzy w moją stronę. Jakby mnie nie znał. Jakby wyrwał nas z siebie, żeby wreszcie móc oddychać.
I ja zostaję z jednym pytaniem, które boli jak drzazga: czy naprawdę kochaliśmy dziadka, czy tylko rolę, jaką miał grać przed ludźmi?
Może jeszcze da się naprawić to, co pękło… tylko czy on w ogóle będzie chciał nas z powrotem?
